گره کور غزلها

مرا ببخش اگر بار روزگار تو بودم اگر همیشه نبودی، اگر کنار تو بودم میان ممتد این کوچههای خالی دنیا تو رفته بودی و اما به انتظار تو بودم مرا ببخش اگر روزگار باب دلت نیست اگر دلیل غم و رنج بیشمار تو بودم اگر چراغ به شبهای تار من تو نبودی اگر چراغ به شبهای سرد و تار تو بودم کنار پنجره آرام مینشستی و اما نشسته نه! که هرآن لحظه بیقرار تو بودم از اینکه رفتهای خوش باش و روزگار بکامت منم که ماندهام هرچند، در کنار تو بودم مژگان فرامنش ...

مرا ببخش اگر بار روزگار تو بودماگر همیشه نبودی، اگر کنار تو بودم میان ممتد این کوچههای خالی دنیاتو رفته بودی و اما به انتظار تو بودم مرا ببخش اگر روزگار باب دلت نیستاگر دلیل غم و رنج بیشمار تو بودم اگر چراغ به شبهای تار من تو نبودیاگر چراغ به شبهای سرد و تار تو بودم کنار پنجره آرام مینشستی و امانشسته نه! که هرآن لحظه بیقرار تو بودم از اینکه رفتهای خوش باش و روزگار بکامتمنم که ماندهام هرچند، در کنار تو بودم مژگان فرامنش ...

گیسوانم را به دست باد و باران دادهام چشم هایم را به آغوش خیابان دادهام آرزوهای بزرگی را به سر پرورده و بعد یک باره تمامش را به توفان دادهام خستهام تا لحظهی غمها رها سازد مرا سر به دامان غم انگیز بیابان دادهام تا بدانند اندکی از روزهای تلخ را شرح دردم را فقط دیوان به دیوان دادهام دختر این سر زمین و روزگار وحشتم زندگی را در درون این قفس جان دادهام مشت درد از - اول تاریخ - میکوبد مرا نالههای سرد بر لبهای خندان دادهام با وجود اینکه شعری منویسم؛ سالهاستمن به راه زندگی و عشق پایان دادهام مژگان فرامنش...

درخت خستهی بی برگ و بارم بهاران رفته عمری از کنارم نمیآید دمی حتی پرندهبه آغوشم به سویم، بیقرارم شبیه ابر دلگیر زمستاندلم تنگ است میخواهم ببارم به روی شاخههای خشک خشکمکمی سبزه کمی میوه بکارم به امیدی که برگردد دوبارهتبسم بر لب شهر و دیارم اگرچه رفته آرامش از اینجانمانده زندگی در اختیارم چه سودی از سرودن دارم اکنون؟ پرستویی به چنگ روزگارم! مژگان فرامنش...